Było jeszcze kilka minutek do rozpoczęcia bajki, które to miała nam umilić wizja uroczej Pani stojącej przy pięknym samochodzie, zachwycającej się chrupiącą panierką skrzydełek rosnących z jej tamponu, który niezawodnie usunie nawet największy zator i wszelką rdzę z każdej rury. Stwierdziliśmy, że nasze niewinne i rządne wiedzy umysły, nie zdzierżą takiej bezpruderyjnej reklamy, więc zagłębiliśmy się we wspomnienia z dawnych lat. Powróciliśmy pamięcią do chwil szczęśliwych i tętniących emocjami, kiedy to z nadzieją spoglądaliśmy, a raczej gapiliśmy się w srebrny, rozświetlony ekran naszych już nie monochromatycznych telewizorów i wypatrywaliśmy mądrości w sytuacjach, w których znajdowali się animowani bohaterowie przeróżnych kreskówek. Zaczęliśmy rzucać teksty pt: 'a pamiętasz ten odcinek Bugs Bunny, w którym Elmer chciał zrezygnować z kontraktu?' (wiecie, bo my się wychowaliśmy na takich fajnych, miłych, kolorowych, z morałem...). No i od razu się zaczęło. Wodospad myśli i spostrzeżeń zaflujgał mi dywan... Przychodziły nam do główek różne tytuły, zarówno bajek rodzimych, jak i tych emitowanych przez TV POLONIA. Mamy na myśli takie hiciory, jak wyżej wspomniane Looney Tunes, Smurfs, Blinky Bill, no i oczywiście: Bolek i Lolek, cos tam o pingwinku Pik Pok'u (czy jak on się tam wabił), no i niezapomniane Przygody Misia Koralgola (Kolargola? Koralgora? Za Chiny Ludowe nie jestem w stanie tego wymówić, ani tym bardziej napisać... zresztą wtedy też nie mogłam, łamałam sobie język i nie tylko, ale kogo to obchodzi... miś jaki jest każdy widzi). Misie!! Przecież był jeszcze Miś Uszatek!! 'Pora na dobranoc, bo już księżyc świeci. Dzieci lubią misie, misie lubią dzieci!' (' a teraz drogie dzieci, pocałujcie misia w dupę' rozpisujemy konkurs!! Kto wie skąd się wziął ten kultowy tekst [nawet wśród Polonii] i któż go wypowiedział, dostanie od nas wielkiego całusa w czółko [opcjonalnie browara, bo nie wiem, czy wszyscy będą zadowoleni z całusa od Martina]).

Te bajki nas wychowały, nauczyły nas rozróżniać dobro i to, co jeszcze lepsze, a czasem po prostu śmieszyły do łez. No chyba, że mowa o japońskich animach, które po prostu spełniały funkcję ludyczną.

Pamiętacie Yatamana, albo GiGi'ego, białe majteczki i piersi (żeby nie powiedzieć tak, jak mi tu podpowiada mój kompan, cycki... a feee cóż za słowo), na których wychowały się całe pokolenia zboczeńców, takich, jak ja... no i niech mu będzie... Martin też. 'Dziś prawdziwych cyganów już nie ma...', znaczy się bajek już nie ma, a nawet jeśli są, to są nieodpowiednie dla tej dzisiejszej młodzieży, dla której umysłów (jeśli w ogóle te dzieci coś takiego mają) pożywką są edukacyjne, przyrodnicze seriale animowane o przygodach walczących zwierzątek, obdarzonych nadnaturalną siłą sprawczą (gdyby ktoś nie doszedł jeszcze, a ja nie dochodzę, bo za mało tych pieszczot... yyy niesmaczny żart... no dobra bardzo smaczny, no więc gdyby ktoś nie zrozumiał delikatnej aluzji stworzonej przez chore umysły starych pierników, za jakich mamy się z Martin'em, to chodzi oczywiście o Pokemony!).

Ja się zaraz popłaczę... bububuuuuuuu... Dlaczego nie ma już takich fajowych bajek i dobranocek, jak za moich czasów?... sob sob sob... Dlaczego teraz błyskotliwą puentę i trafny morał (nawet jeśli chodzi o Bugsa, który rypał Elmerka młotkiem w czachę) zastępuje się błyskawicą z odbytu Pikaczu?... bububuuuuuuuuuu.... Dlaczego, ach dlaczego na podwórku słyszymy, że Miś Koralgol (Kolargol? Kurna ja się nigdy nie nauczę!) jest pedziem, a Smurfetka bierze do papy Smurfa (to jest biernik. Bierze kogo? Co? Coś tam Smurfa. Nie napiszę co, bo nie wypada)?... Ubolewamy nad tym faktem, gdyż jakby nie było kochaliśmy tych, których telewizja pogrzebała na cmentarzu zapomnienia i nie pozwala następnym pokoleniom zobaczyć tego, co uczyniło nas mężczyznami... yyy... znaczy się porządnymi ludźmi.

Właśnie zaczyna się dobranocka, więc kończymy te pierdoły, które nam do głowy przychodzą i skupiamy się (uwaga pośladki razem) na oglądaniu bajeczki przed snem. Pojawia się intro, podniecenie wzrasta, emocje sięgają sufitu (a to nie lada wyczyn, bo sufit mam wysoko), iiiiii............... jeszcze tylko sekundy dzielą nas od spełnienia (bez skojarzeń).... iiiii.......... no i sruuuuuuuu... i wszystko w pizdu... co widzimy?? Jakąś jatkę potworów nie z tej planety, co to czymś mechanicznym rozwalają wszystko, co się rusza, ku chwale... yyy... nie wiem czego... W każdym razie nie było Brygady RR. No i poszliśmy zapłakani spać...

WNIOSEK: tak naprawdę nie ma znaczenia jaka bajka jest, ważne by nie psuła, już zepsutych, zdepofałdowanych (czyli jednym słowem prostych) umysłów naszej chodzącej emerytury, jaką niewątpliwie jest młodzież tudzież dzieci w przedszkolach. Rodzice drodzy nie psujcie swoich dzieci bajkami o grzmiących odchodach Pikaczu!

PS. Martin - przyjaciel z lat młodzieńczych, który przyjechal do mnie na koniec wakacji.

[Artykuł po raz pierwszy został opublikowany w Oldsql Zin #04]

Copyright © Oldsql Online | Wszystkie prawa zastrzeżone.