A jednak, właśnie tak sprawa pokrótce w albumie Palamilitary Christmas wygląda. Lobo wpada do jakiejś speluny by poznać nowego zleceniodawcę, którym okazuje się... Króliczek wielkanocny (zawsze uważałem że to szuja). Ważniak mimo wyraźnej chęci, by ukręcić zwierzaczkowi łepek wysłuchuje jak futrzak żali się na nieuczciwą konkurencję, jaką robią święta Bożego Narodzenia, świętom Wielkiej Nocy, i zleca łowcy nagród pozbycie się głównego problemu czyli Mikołaja. Lobo, po upewnieniu się że futrzak jest wypłacalny, zbiera manatki po czym rusza do fabryki Świętego Mikołaja, w celu zrobienie właścicielowi "hoł hoł hoł".

Tak pi razy drzwi, przedstawia się fabuła. Czyli standardowa akcja, podczas której ważniak masakruje tony przeciwników, po czym walczy z głównym wrogiem, szefem wszystkich szefów, dzięki czemu czytelnik może po raz kolejny podziwiać, cieszącą oko konesera, niczym nie uzasadnioną, malowniczą rzeźnię. W tym komiksie, różnica polega jednak na tym że zamiast z twardymi zakapiorami, psychopatami i innymi typami spod ciemnej gwiazdy, Mainman walczy z elfami oraz samym Mikołajem. Oczywiście, przeciwnikom Lobo daleko do słodkich istotek znanych z ilustracji książek dla dzieci, kreskówek czy z reklam. Elfy z facjat i zachowania kojarzą się z orkami z władcy pierścieni, zaś sam Mikołaj również nie jest bezbronny. Aczkolwiek przekonanie się jaki z niego twardziel pozostawiam osobom które zechcą sięgnąć po ten komiks. W każdym razie, zawartość merytoryczna komiksu powinna zadowolić każdego fana przygód Lobo. Liczne krwawe masakry, oraz widowiskowe starcia gwarantowane.

Od strony graficznej dużo się nie zmieniło. Za Paramilitarne święta odpowiadali ci sami ludzie którze odpowiadali za Ostatniego Czarnianina. Każdy kadr, tło, postać składa się na obraz brudnego, parodiowo wykrzywionego wszechświata pełnego przemocy. Komiks narysowany został starą, dobrze znaną dopracowaną kreską Keitha Giffena, tak więc podobnie jak w Ostatnim Czarnianinie brak tu niedoróbek. Walki zostały świetnie rozrysowane, i mimo pewnych uproszczeń jest na co popatrzeć. Oczywiście przy założeniu że akurat nic się nie je.

Co tu dużo mówić, Paramilitarne Święta Specjalne, są kolejnym komiksem z Lobo, który trzyma świetny poziom całej serii, i który jest pozycją obowiązkową dla fanów dobrej rozwałki. Szczególnie polecam ten komiks osobom, które nienawidzą świąt, całej tej cukierkowatości, dobroci i innych wylewających się ze wsząd słodkości. Bardzo miła odskocznia. Oczywiście przy założeniu że ma się skończone osiemnaście lat, i jest się zdrowym na psychice. No cóż, czas kończyć wywód, tak więc: ho, ho, ho, wesołych paramilitarnych świąt.

Rysunki: Simon Bisley
Scenariusz: Keith Giffen, Alan Grant
Wydawnictwo: DC Comics
Rok wydania: 1991


Paramilitary X-mas the movie
Gratką dla fanów Lobo może być film krótko metrażoway z Lobo w roli głównej! Film został nakręcony przez grupę studentów, więc fajerwerków nie ma co się spodziewać. Jednak jeśli spojrzeć na efekt ich pracy, i na fakt że nie mieli do dyspozycji kilkudziesięciu milionów dolarów jak większość profesjonalistów w tej dziedzinie, to nie jest aż tak źle. Całkiem przyzwoita obsada (w roli ważniaka wystąpił Andrew Bryniarski), dobra charakteryzacja, całkiem niezła gra aktorska. Niestety, główny szkopuł tkwi w fakcie, że ze względu na mały budżet, nie zrealizowano w filmie finałowej walki z Mikołajem (zastąpiono ją uproszczoną sceną). Pozostałe starcia również zostały dość skąpo ukazane. Dla prawdziwych fanów Lobo, mimo niedoróbek, pozycja obowiązkowa. Można dość łatwo znaleźć w siecie. Film trwa około 20 minut.