Paradoks to zdanie, które zdaje się prowadzić do logicznej sprzeczności lub sytuacji przeczącej zdrowemu rozsądkowi. Rozpoznanie paradoksu opartego na pozornie prostych i rozsądnych pomysłach prowadziło często do znaczących postępów w nauce i filozofii*.

Opierając się na powyższej definicji: sytuacja gdy gra, która jest niemal dokładną kopią innej, w której różnica sprowadza się do odmiennego układu plansz i wyglądu głównego bohatera, która nie wprowadza nic nowego, a mimo to osiąga sukces, jest paradoksem. Oczywiście, nikt przy zdrowych zmysłach nie dopuści do siebie myśli, by taka sytuacja mogła zaistnieć w rzeczywistości, a jednak zaistniała.

W Giana Sisters zagrywały się rzesze graczy, mimo że gra jest niemalże dokładną kalką commodorowej wersji platformówki Mario Bros. Te same tła, przeciwnicy (dosłownie kilku nowych), powerupy (no dobra tu przesadziłem, jest pewna różnica, sprowadzająca się co prawda tylko do wyglądu, ale jednak), przeciwnicy. Giana Sisters można potraktować jako dodatek do Mario Bros. Co więc jest powodem sukcesu tej gry? Dokładnie to samo, co było sukcesem Braci Mario. Mimo, że pomysł zerżnięto na żywca (prawdopodobnie gryzł i wierzgał w trakcie), to nie uroniono ani kropli grywalności. Gra się równie dobrze jak w Mario, a nawet lepiej, bo zawsze to inne wrażenie kierować panienką, a inne wąsatym hydraulikiem z Brooklynu, nawet gdy postacie składają się z kilku pikseli. No, ale zacząłem od tak zwanej d..., tak więc po kolei.

Fabuła gry jest nieskomplikowana, pewna panienka nazwiskiem Giana (pewnie z północy pochodziła) [znaczy się z północy Włoch? - dop. Davero] ni z tego ni z owego budzi się w dziwnej krainie, pełnej nieprzyjaznych stworów czyhających na nieuważnych podróżnych. Jak widać sytuacja naszej bohaterki jest nienajlepsza, że tak powiem. Nie jest jednak beznadziejna. Giana może w trakcie swojej wędrówki w prawą stronę ekranu napotkać wiszące nad jej głową cegiełki (na czym to się, do licha, trzyma?), wśród których znajdują się specjalne świecące, dające się rozbić głową (auć!). Po rozbiciu, z takiej cegiełki wylatuje piłka lub piorun. Pierwsza pozwala rozbijać również zwykłe cegiełki, co daje dodatkowe punkty, i niekiedy pozwala przejść plansze w rekordowym czasie. Piorun zaś daje możliwość miotania w przeciwników kulkami. Co jednak może zrobić nasza bohaterka, gdy żadnego wzmocnienia nie ma, a przeciwnicy wciąż dybią na jej życie? Może oczywiście uciec, ale... Giana jest kobietą wyzwoloną i potwornym szowinistycznym świniom nie da sobie w kaszę dmuchać. Ma na nich pewien skuteczny sposób. Mianowicie naskakuje paskudowi na głowę, co powoduje natychmiastowe zmiażdżenie (ała!)
Oczywiście nie działa to na każdego potworka. W trakcie gry spotkamy zarówno starych znajomych z Mario, jak i kilka nowych patentów. Większość potworów wśród tych poruszających się po ziemi można spokojnie zmiażdżyć (kocie mordy, oczka, wielkie raki). Gorzej ma się jednak sprawa z bossami, którzy są na tyle twardzi, że najczęściej trzeba ich ominąć. Są też potwory latające jak np. pszczółki oraz ustawione w newralgicznych punktach skaczące budynie, które należy przeskoczyć, co często wymaga małpiej zręczności.
Poziomy po jakich przyjdzie nam pląsać, są urządzone jak w Mario, przy czym są na tyle zróżnicowane zarówno jeśli idzie o projekt jak i wygląd, że nie sposób się nudzić. No i nie można narzekać, że gra jest krótka bo do przejścia są trzydzieści dwie plansze, a na cztery dostępne życia to sporo. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że utrata życia kończy się utratą wszystkich uzbieranych powerupów, a utrata wszystkich żyć, znanym wszystkim graczom napisem "game over". Z racji tego, że mówię o grze na C64, dostępnej na kasetach, o save'ach mowy nie ma. Wędrówka naszej bohaterki po danym poziomie kończy się z momentem dojścia do wyjścia, co też nie jest zadaniem łatwym, gdyż niekiedy wyjście jest położone w dość kłopotliwym miejscu. Ponadto na przejście danego poziomu mamy określoną ilość czasu, po którego upłynięciu, nasza postać ginie.

Grafika w Giana sisters jest identyczna jak w Mario. Bardzo kolorowa, czytelna. Mimo że świat gry jest nieskomplikowany, wszystko dwuwymiarowe, same sprite'y, to w oczy to wcale nie kłuje. Animacja jest płynna, nie ma kłopotów z rozróżnieniem co jest czym. Jedynie amatorzy najnowszych produkcji, mdlejący na widok gier sprzed 2000 mogą narzekać. Oczywiście, pixel na pixelu, jednak ma to swój urok
Dźwięki również podobne jak w Mario, z charakterystycznym "ptoing" w trakcie skoku na czele. Muzyczka która przygrywa w trakcie zmagań jest także całkiem znośna, tańczyć się przy tym nie da, ale nie irytuje aż tak bardzo.

Ogólnie, Giana Sisters jest naprawdę dobrą platformówką, i godnym klonem Mario Brosów. Ma wszystkie plusy poprzedniczki i równą grywalność, która wzrasta dzięki możliwości gry na zmianę - gra, tak jak jej protoplasta, posiada tryb dla dwóch graczy. Cóż, wszystko co powinno zostać powiedziane, powiedziałem powyżej, tak więc pozostaje mi tylko gorąco polecić tę grę wszystkim entuzjastom dobrych platformówek, nie obawiających się zabawy z emulatorem czy długiego czasu wgrywania.

* Definicja pobrana z http://terazmy.onet.pl/stream.html


Plusy:

+ Grywalność + Znośna oprawa audio/video + Tryb dla dwóch graczy

Minusy:

- Zerowa innowacyjność

[Tekst pochodzi z Oldsql Zin #25]